Цяпер у сацсетках можна знайсці даволі актыўныя абмеркаванні на тэму таго, а ці можна пражыць у Беларусі за заробкі ў 2000 руб. На гэта многія адказваюць: маўляў, такія грошы – гэта ўжо някепска. CityDog.io запытаўся ў сваіх падпісчыкаў: як жыць, калі зарабляеш да 1500 руб. у месяц?
Што адбылося?
У Threads беларуска пад нікам verameia некалькі дзён таму запыталася ў мінчан, якія атрымліваюць 2000 руб., як яны выжываюць. На гэта ў каментарах злавіла здзіўленне многіх: такія грошы – гэта яшчэ добра, а колькі тых, хто жыве на заробак у 1000–1500 руб., а то і менш.
Яшчэ адзін падобны пост зрабіў карыстальнік пад нікам vladeverest: ён запытаўся, як можна выжываць на 2000 руб. у месяц. Людзі ў каментарыях дзяліліся асабістым вопытам: некаторыя расказвалі, што жывуць з дзецьмі нават на меншыя грошы, а некаторыя – што такія маленькія грошы – гэта вельмі і вельмі цяжка.
А тут беларусы расказалі, колькі грошай у іх атрымліваецца адкладаць – і на што
Фото: Monstera Production, Pexels.com.
Мы таксама запыталіся ў нашых чытачоў, як жыць на такія грошы: «Гэта нерэальна»
– У нас сваё жыллё, а таксама двое маленькіх дзетак. Я працую ў швейнай вытворчасці. Мне прыходзіць аванс 450 руб. – і ён ляціць за 2-3 дні. Потым праз 2 тыдні прыходзіць заробак – 900 руб.: ён ляціць за 3-4 дні. Калі б не муж, які працуе ў Еўропе, то старалася б эканоміць ці змяніць працу. А так гэтыя заробленыя грошы ідуць на камуналку, аплату харчавання ў садку і прадукты.
Ці можна, на маю думку, пражыць на такі заробак – ды яшчэ і з дзецьмі? Я не думаю, я ведаю: гэта нерэальна. Можна нават палічыць: паход у краму – 60–80 руб. на дзень (садавіна, гародніна, мяса). Заправіць машыну – 70 руб. на тыдзень. Плюс апрануць дзяцей, якія растуць кожны дзень. 1500 руб. наогул хопіць толькі на тыдзень, не больш.
«Калі ёсць прыярытэт і моцная мэта, перашкод для пошуку грошай няма»
– Я жыла на 500 рублёў у месяц апошнія паўгода пасля сур’ёзных жыццёвых узрушэнняў. У мяне была дзяржвыплата, паколькі я клапацілася пра свайго дзядулю, але гэта было месяц – і потым ён памёр. Астатнія месяцы – гэта ад таты, мы дамовіліся з ім на гэту суму.
Жыву на такія грошы спакойна. 135 рублёў адразу адкладала на кватэру і сувязь. 50 рублёў на картцы пакідала як ліміт на выдаткі на тыдзень. Кватэра ў мяне свая, таму выдаткі толькі на камуналку. Яшчэ 10% адкладала адразу на «ўсялякі выпадак». У пазыкі не ўлазіла, але да гэтага прыйшлося – і цяпер яны ёсць. Зрэшты, гэта не праблема, бо пазычалі сябры, якія ведаюць маю сітуацыю.
У асноўным эканоміла на ежы, але для сябе не лічу гэта за эканомію. У мяне звычайны рацыён, але паўнавартасны: люблю простую пажыўную ежу. І ў прынцыпе мне яе не трэба шмат. Калі хочацца салодкага, мучнога – навучылася пячы сама. Але не з-за эканоміі, а таму, што не магу знайсці нармальную па складзе выпечку ў крамах. Вады купляю 5 літраў у аўтаматах. Таксама не з-за эканоміі, а таму, што падабаецца смак, плюс не люблю пластык. Увогуле, неяк так супала, што тое, што мне падабаецца па смаку, аказваецца недарагім.
Наконт вольнага часу і тусовак… Мне пашанцавала, што гэты перыяд супаў з сур’ёзным навучаннем і стрэсам, таму мне было не да забаў. Да таго ж я пераехала з Масквы ў Віцебск, дзе ніякіх забаў асабліва і няма. І знаёмых было вельмі мала. У цэлым я пагружаны ў свае працэсы чалавек, таму клубы, рэстараны, бары мне не моцна цікавыя. Гэтак жа я вельмі шмат падарожнічала апошнім часам, стамілася і ад актыўнага адпачынку.
Ці сутыкалася я з непрыемнымі сітуацыямі за гэты час? Так, мне трэба было аплачваць вучобу, а грошай на гэта ўжо не было. Тады я падзарабляла ў таты ў бізнесе – ён мёдавар, а я гандлявала на яго пунктах. І заўсёды дапамагалі старыя знаёмыя, якіх засталося чалавекі тры з усіх. Але гэта таксама былі выдаткі выключна на вучобу.
Карацей, прыярытэт быў, і была моцная мэта. А калі гэта ёсць, перашкод для пошуку грошай няма. Як і спакус, на якія можна было б выдаткаваць грошы.
«Практычна любая сацыяльная актыўнасць, якая патрабуе грошай, абмежавана»
– У сваёй кватэры можна працягнуць на найніжэйшай прыступцы піраміды. З голаду не памрэш, але якасць жыцця будзе ніжэйшай за плінтус + астэнія (хваравіты стан, які суправаджаецца стойкай фізічнай і псіхічнай стомленасцю, слабасцю, раздражняльнасцю, парушэннем сну і зніжэннем працаздольнасці. – Рэд.).
Большасць людзей, якія жывуць так, – спажыўцы хуткага дафаміну. Ва ўмовах абмежаванага выбару чалавек часцей робіць выбар на карысць хуткіх дафамінавых стымулаў: сацсеткі (TikTok, напрыклад), алкаголь, гульні, шопінг. Нізкі ўзровень жыцця наўпрост карэлюе з РПП, залежнасцямі. Так наш мозг уладкаваны + сацасяроддзе. У біяпсіхасацыяльнай мадэлі «псіха» і «сацыя» адыгрываюць ключавую ролю ў фарміраванні залежнасцей.
Можна паспрабаваць распісаць каштарыс: камуналка + інтэрнэт; ежа + ежа па-за домам; бытавая хімія; гігіена; бензін альбо праязны; жывёла (калі ёсць); лекі і вітаміны штодзённыя. І рэшта.
Але, канешне, гэта без пункта «адкласці», «раптоўныя выдаткі», «крэдыт або іпатэка». І без дзяцей. І практычна любая сацыяльная актыўнасць, якая патрабуе грошай, абмежавана.
«Жывём сабе ды і жывём»
– Ніяк нельга пражыць на 1500 руб., калі пенсія 900 руб. Як атрымліваецца выкручвацца? Ды не выкручваемся мы. Жывём сабе ды і жывём. Бульбу садзім, іншую гародніну і садавіну. Можна дазволіць сабе не працаваць, зрэзаўшы патрабаванні.
І вось яшчэ што нам пісалі:
«Ніяк, выжываць і шукаць іншую працу хаця б на 2000 руб. А з 2000 руб. можна ўжо на штосьці назапасіць».
«Эканомна і ў цярпенні. А так не хрэн гэта ныццё разводзіць. Рэальныя бамжы 2500–3000+ маюць на звалках і г.п. месцах, а вы тут не разумееце і не ведаеце, як у цяперашні час зарабіць».
«У цэлым магчыма, але пры ўмове, што ёсць дзе жыць бясплатна (альбо хаця б за камуналку). Але наогул замала, гэта ўжо, можна сказаць, ад заробку да заробку жыццё. Хаця б 2000 руб.».
«Калі свая кватэра, ты адзін, няма крэдытаў і ты не ў Мінску, то можна».
«У Мінску на такое не пражывеш са здымным жыллём».
«Вось мне таксама цікава. Асабліва калі да апошняга часу зарабляў ад 8000 і гадоў з 22 перастаў на кошты ў краме глядзець. Цяпер наогул у разгубленасці».
Перадрук матэрыялаў CityDog.io магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.
Фота на вокладцы: Jakub Żerdzicki, Unsplash.com.